Ζήλια και παιδί

Τι είναι η ζήλια;
Η ζήλια είναι το δυσάρεστο συναίσθημα που νιώθει κάποιος όταν πιστεύει πως ένας άλλος είναι ανώτερος από εκείνον ή αγαπιέται περισσότερο από εκείνον.

Η ζήλια είναι κάτι το «κακό», κάτι το οποίο μπορούμε να αποφύγουμε;
Όχι! Είναι ένα απολύτως φυσιολογικό συναίσθημα αντίδρασης. Το παιδί δεν μπορεί να φανταστεί ότι θα πρέπει να μοιράζεται την αγάπη των γονιών του. Είναι μέρος της φυσιολογικής ανάπτυξης του παιδιού και μια άριστη εμπειρία να ξεπεράσει το παιδί τον εαυτό του, να προοδεύσει και να δομηθεί. Ο ανταγωνισμός ανάμεσα στ΄αδέλφια είναι και συναγωνισμός, που βοηθά τα παιδιά μιας οικογένειας να μεγαλώσουν. Η ζήλια είναι ο θεμέλιος λίθος της εικόνας του εαυτού μας, αλλά και της αποδοχής του εαυτού μας. Ο αδελφός ή η αδελφή παίζουν σημαντικό ρόλο στην κατασκευή της προσωπικότητας του παιδιού. Ο «άλλος» επιτρέπει στο κάθε παιδί να αυτοπροσδιοριστεί καλύτερα, μέσω του εντοπισμού της διαφοράς και της ομοιότητας.

Πώς εκδηλώνεται η ζήλια; Η ζήλια μπορεί να εκφραστεί με πολλούς τρόπους από τα παιδιά. Ορισμένα εκφράζουν το φόβο πως τα αγαπούν λιγότερο με απόσυρση, άλλα με επιθετικότητα ή διαταραχή της συμπεριφοράς. Κάποια επιλέγουν να απομονωθούν, ενώ άλλα παλινδρομούν και φέρονται σα «μικρότερα».

Παίζει ρόλο η θέση στη σειρά γέννησης του παιδιού, στην ένταση των αντιδράσεων της ζήλιας;
Από τα συναισθήματα ζήλιας δεν γλιτώνει κανένα παιδί της οικογένειας, όποια κι αν είναι η θέση του! Πόσο τυχερό δηλαδή πρέπει να αισθάνεται ένα παιδί που μοιράζεται το δωμάτιο, τα παιχνίδια ή τη σημασία των γονιών και των συγγενών του με τ΄αδέλφια του;
Ο πρωτότοκος χάνει το θρόνο του, ζηλεύει την τρυφερότητα που δείχνουν οι γονείς προς τον «εισβολέα», το δευτερότοκο. Από τη μεριά το, ο δεύτερος ζηλεύει τα προνόμια που απολαμβάνει ο μεγαλύτερος, λόγω της ηλικίας του. Αν γεννηθεί και τρίτο παιδί, ο δευτερότοκος μεταμορφώνεται σε «μεσαίο» και αναρωτιέται γιατί να έχει έναν πιο μεγάλο που του λέει τι να κάνει κι έναν πιο μικρό που είναι φοβερά χαϊδεμένος. Ο μικρός πάλι, ζηλεύει αυτά που οι άλλοι δυο γνώρισαν προτού ο ίδιος γεννηθεί και ... πάει λέγοντας ...
Η ένταση των αντιδράσεων της ζήλιας εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, όπως την ευφυία των παιδιών, τα όρια αντοχής τους στην αποστέρηση και τις σχέσεις που το καθένα έχει με τους γονείς του, καθώς και από τις αντιδράσεις των γονιών στις πρώτες εκδηλώσεις της ζήλιας τους.

Ποια θεωρείται η ιδανική διαφορά ηλικίας ανάμεσα στ΄αδέλφια, ώστε η ζήλια να είναι λιγότερη;
Οι νέες έρευνες δείχνουν ότι η ιδανική διαφορά ηλικίας είναι έξι με εφτά χρόνια. Είναι η ηλικία που
(α) μειώνεται η επιθετικότητα
(β) το παιδί είχε το χρόνο να δημιουργήσει τις προσωπικές του οικογενειακές αναμνήσεις
(γ) έχει κερδίσει την αυτονομία του και
(δ) έχει ήδη φίλους, εκτός από γονείς και έτσι έχει λιγότερο ανάγκη την παρουσία τους.

Η ζήλια έχει την ίδια ένταση ανάμεσα στ΄αδέλφια του ίδιου ή διαφορετικού φύλου;
Όταν το φύλο είναι το ίδιο, οι ανταγωνισμοί είναι εντονότεροι στο πλαίσιο της αδελφικής σχέσης. Οι συγκρίσεις είναι πιο άμεσες σε όλους τους τομείς και αφορούν τη σχολική επίδοση, τις αθλητικές επιδόσεις, την ομορφιά, την κοινωνικότητα κ.λ.π. Ο ανταγωνισμός για την απόσπαση της προσοχής του γονιού είναι συχνά τρομακτικός!
Στην περίπτωση που τ΄αδέλφια είναι διαφορετικού φύλου, υπάρχει και η δικαιολογία ότι ο άλλος είναι όντως «διαφορετικός» και έτσι μειώνονται κάπως οι συγκρίσεις. Όμως και πάλι δε θα αποφευχθούν οι διαμάχες εξαιτίας των διαφορετικών προσανατολισμών λόγω φύλου και των διαφορετικών ενδιαφερόντων. Εδώ μεγάλο ρόλο , θα παίξουν και οι «προτιμήσεις» της μαμάς και του μπαμπά προς κάποιο από τα παιδιά τους.

Δίνω περισσότερη σημασία στο πρώτο (ή στο μεσαίο ή στο μικρό ή στο τέταρτο...) και όμως αυτό πάλι ζηλεύει! Πού κάνω λάθος σαν γονιός;
Δεν πρέπει να ξεχνούμε πως η ζήλια είναι ένα φυσιολογικό συναίσθημα αντίδρασης. Η ζήλια δεν είναι παρά μια εκδήλωση πόνου και μια έκκληση για βοήθεια και καλοσύνη από τον ενήλικα. Το παιδί που ζηλεύει αγαπά και μισεί συγχρόνως. Αν οι γονείς δεν κάνουν τραγικά λάθη, όπως καταστολή και τιμωρία της εκδήλωσης της ζήλιας ή διάπραξη αδικίας, η επιθετική συμπεριφορά εξαλείφεται.
Η έκφραση της ζήλιας εκφράζει και τη γενικότερη δομή της οικογένειας που χτίζεται γύρω από εφτά μεγάλους άξονες: (1) τη συζυγική σχέση, (2) τη σχέση των γονιών με καθένα από τα παιδιά τους, (3) τις σχέσεις μεταξύ αδελφών, (4) τη σχέση της οικογένειας με τον έξω κόσμο, (5) τις επαγγελματικές υποχρεώσεις των γονιών, (6) το διαθέσιμο οικογενειακό χρόνο και (7) το σύστημα διαπαιδαγώγησης που υιοθετεί η οικογένεια.
Κάθε αδελφική σχέση είναι ιδιαίτερη και χαρακτηρίζεται από την ακολουθία των γεννήσεων, το φύλο, τις περιστάσεις της γέννησης και τον αριθμό των παιδιών που την αποτελούν, τη φύση και την ιδιοσυγκρασία του κάθε παιδιού και την άποψη του γονιού για το κάθε παιδί...

Είναι φανερό πως για να αντιμετωπίσουμε τη ζήλια θα πρέπει να δούμε το θέμα , όχι μόνο από την άποψη του «πόση σημασία» δίνουμε στο παιδί που ζηλεύει, αλλά και από την άποψη της γενικότερης μας στάσης απέναντι στην αδελφική σχέση.

Πώς θα αντιμετωπίσω τη ζήλια του παιδιού μου; Ακολουθούν κάποιες πρακτικές εισηγήσεις:
• Ασχοληθείτε εναλλάξ με τα παιδιά σας. Θα πρέπει να φροντίσετε να υπάρχει ισορροπία και να διαθέσετε ξεχωριστό χρόνο σε όλα τα παιδιά της οικογένειας
• Μην υποχρεώνετε το πρωτότοκο παιδί να «μεγαλώσει» απότομα. Αφήστε το να ζει σαν παιδί της ηλικίας του, δώστε του καμιά φορά την άδεια να είναι «μικρό»
• Ενθαρρύνετε το παιδί σας να εκφράσει όλα όσα νιώθει και δείξτε κατανόηση και τρυφερότητα. Μην επιβεβαιώνετε άθελα σας αυτό που το παιδί φοβάται, δηλαδή την απώλεια της αγάπης σας
• Αποφύγετε τις συγκρίσεις (για ομορφιά, σχολική επίδοση, αθλητικές επιδόσεις κ.λ.π.). Δεχτείτε τη διαφορετικότητα των παιδιών σας!
• Αφήστε κάποιες φορές το νεογέννητο με τους παππούδες ή με κάποιους φίλους. Έτσι θα μπορέσετε να αφιερώσετε τον ελεύθερο χρόνο σας στα άλλα σας παιδιά
• Ας έχει το κάθε παιδί και τα δικά του παιχνίδια, το δικό του χώρο (δωμάτιο ή έστω μια γωνιά ή ένα συρτάρι αποκλειστικά δικό του...). Τα αδέλφια δεν είναι απαραίτητο να τα μοιράζονται όλα και να παίζουν συνεχώς μαζί!
• Αφήστε το πρωτότοκο να αναλάβει περισσότερα καθήκοντα, αν είναι έτοιμο, αντίστοιχα όμως θα πρέπει να απολαμβάνει περισσότερα προνόμια και περισσότερη ελευθερία
• Μην κρύβεστε και μη λέτε ψέματα! Εκφράστε την ξεχωριστή αγάπη σας προς όλα τα παιδιά σας, χωρίς να φοβάστε την αντίδρασή τους
• Χρειάζεται σαφήνεια και ακρίβεια στη ρύθμιση της επικοινωνίας στην οικογένεια (ποιος μιλά και πότε, κανείς δε διακόπτεται...). Η συνεργασία στις οικιακές εργασίες, η διάταξη των θέσεων στο αυτοκίνητο και στο τραπέζι, η σειρά στο μπάνιο και στον ύπνο, το ποιος παίρνει δώρο όταν ένα από τα παιδιά γιορτάζει(!) κ.λ.π., κ.λ.π. θα πρέπει να διευθετηθούν πολύ συγκεκριμένα
• Αποφύγετε τις παγίδες του «ποιος άρχισε» και του «ποιος φταίει». Δε γίνεται να φταίει πάντα ο μεγάλος ή πάντα ο μικρός... Στηρίξετε την ικανότητα των παιδιών να βρίσκουν μόνα τους τη λύση. Τα αδέλφια πρέπει να βρουν την τάξη μόνα τους, μέσα από την εμπειρία. Μη λαμβάνετε θέση και εκφράστε την απεριόριστη αγάπη σας και στο «δύσκολο» παιδί σας. Βοηθήστε το να αποδεχτεί τη θέση και την πορεία του. Αν συστηματικά χειραγωγείται συναισθηματικά από τ’ αδέλφια του κάποιο παιδί σας, βοηθήστε το να αντιδράσει και να αναπτύξει τις συναισθηματικές του άμυνες. Αν τίθεται θέμα ασφάλειας ή συστηματικής εκμετάλλευσης, τότε παρεμβαίνετε χωρίζοντας απλώς τους «μονομάχους»
• Θέστε σαφείς κανόνες που θα εμποδίσουν την επιθετική συμπεριφορά μεταξύ τους. Για παράδειγμα: το μεγαλύτερο παιδί δε χτυπά το μικρότερο, έχει όμως το δικαίωμα να αμυνθεί εφόσον εκείνο του επιτεθεί, ή απαγορεύονται οι βρισιές, τα επίθετα, οι κλωτσιές, οι δαγκωματιές, η ρίψη αντικειμένων κ.λ.π.
• Δεχτείτε όλα τα συναισθήματα των παιδιών σας, αλλά συγχρόνως βάλτε όρια στην ανάρμοστη συμπεριφορά, θέτοντας λογικές και σταθερές συνέπειες
• Με λίγα λόγια:
1. Χαλαρώστε και προσπαθήστε να είστε ειλικρινείς με τα παιδιά σας
2. Δώστε απλόχερα αγάπη
3. Αφιερώστε χρόνο στα παιδιά σας. Μια φορά μεγαλώνουν και σας χρειάζονται...
4. Παρεμβαίνετε μόνο εκεί που είναι απόλυτα αναγκαίο
5. Θέστε ξεκάθαρα όρια και αφήστε το παιδί να υποστεί τις συνέπειες από την παράβασή τους
6. Αποδεχτείτε τη διαφορετικότητα των παιδιών σας και προπαντός
7. Ξεπεράστε την ειδυλλιακή εικόνα της οικογένειας, στην οποία όλοι είναι πάντα αγαπημένοι και μονιασμένοι!!!

της Ελένης Δήμου, Κλινική Ψυχολόγος
από το paidiatros.com

ΠΟΙΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΑΛΑΒΕΙ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ;

ΠΟΙΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΑΛΑΒΕΙ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ;

Μέχρι ποια ηλικία πρέπει να διαβάζουμε μαζί με το παιδί;
Μαζί με το παιδί πρέπει να διαβάζουμε έως τη στιγμή που θα το βοηθήσουμε να αυτονομηθεί στη μελέτη, καθιστώντας το ικανό να διαβάζει και να γράφει μόνο του. Συνηθίζεται ,οι γονείς να συμμετέχουν στη μελέτη του παιδιού τους για πολύ περισσότερο καιρό από όσο τα παιδιά τους έχουν πραγματικά ανάγκη, προκειμένου να είναι σίγουροι, ότι το παιδί θα πάει διαβασμένο στο σχολείο. Αναλαμβάνουν έτσι μέχρι και τα γυμνασιακά χρόνια όλη την ευθύνη της μελέτης:το πότε, πόσο και πώς θα διαβάζουν ,την οργάνωση της σχολικής τσάντας, το συμμάζεμα του γραφείου. Και μετά όταν τα μαθήματα δυσκολεύουν του γραφείου. Και μετά , όταν τα μαθήματα δυσκολεύουν και ο χρόνος ή οι γνώσεις των γονέων δεν επαρκούν ,παραδίδουν τα παιδιά στα φροντιστήρια, τα οποία τέτοια μέθοδος, ακόμη και αν εξασφαλίζει τη σχολική επιτυχία (κάτι που δεν συμβαίνει πάντα ωστόσο), πόσο βοηθά, να αναλάβει το παιδί τις ευθύνες του και να αντεπεξέλθει σε αυτές ;

Από ποια ηλικία μπορεί ένα παιδί να διαβάζει μόνο του;
Από την Α’ δημοτικού. Το παιδί απαιτεί την πλήρη υποστήριξη των γονέων το πρώτο της ένταξής του στο σχολείο. Η υποστήριξη αυτή όμως πρέπει να είναι προσανατολισμένη στη σταδιακή αυτονόμηση της μελέτης. Το παιδί πρέπει να μάθει να οργανώνει το χρόνο του και ολοκληρώνει τις εργασίες που μπορεί να καταφέρει χωρίς βοήθεια. Ο γονιός οφείλει να είναι κοντά, προκειμένου να ελέγξει το τελικό αποτέλεσμα της προσπάθειας να βοηθήσει στη διόρθωση των λαθών και να καθοδηγήσει για την αποφυγή τους στο μέλλον. Η παραμονή του γονιού στο πλάι του παιδιού καθ ‘όλη την διάρκεια της μελέτης απαλλάσσει το παιδί από την ευθύνη της δουλειάς του, καθυστερεί την ωρίμανσή του, απειλεί την αυτοπεποίθηση, την αυτοεκτίμηση αλλά και την επίδοσή του στη σχολική τάξη (αφού το παιδί που μελετά μόνο με την υποστήριξη του γονέα, δυσκολεύεται να αντεπεξέλθει και να ολοκληρώσει μόνο του τις σχολικές εργασίες) αλλά και αυξάνει συχνά το χρόνο διαβάσματος (καθώς μεσολαβούν συζητήσεις , «διαπραγματεύσεις»,τουαλέτες, κολατσιό και άλλες χρονοβόρες διαδικασίες που επινοούν συνήθως τα παιδιά για να πάνε το διάβασμα λίγο πιο πίσω).


Μπορούν όλα τα παιδιά να διαβάσουν μόνα τους;
Όλα τα παιδιά μπορούν να μάθουν να ολοκληρώνουν μόνα τους, αν όχι όλες, κάποιες από τις εργασίες τους. Ευνόητο είναι ότι τα παιδιά με δυσκολίες στο λόγο και τη μάθηση χρειάζονται επιπλέον υποστήριξη. Σε ένα πρώτο επίπεδο, την υποστήριξη αυτή μπορεί να την προσφέρει ο γονιός με την καθοδήγηση του δασκάλου της σχολικής τάξης. Εάν αυτή δεν επαρκεί (και αυτό θα διαφανεί από τις επιδόσεις του παιδιού), τότε σκόπιμο είναι να γίνει αξιολόγηση των δυσκολιών από τους αρμόδιους φορείς (ΚΕΔΔΥ,ΚΨ Υγείας ή ιδιωτικά κέντρα) , να εφαρμοστούν ειδικά προγράμματα αποκατάστασης των δυσκολιών και να δοθούν κατευθύνσεις στο γονιό και τους δασκάλους για τον τρόπο με τον οποίο το παιδί μπορεί να αντεπεξέλθει στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Πηγαίνει ολοήμερο. Πρέπει να διαβάζει και στο σπίτι;

Πέραν της πρακτικής ωφέλειας που έχει το ολοήμερο σχολείο για τους εργαζόμενους γονείς, δεν συνίσταται για όλα τα παιδιά. Κάποια παιδιά, κυρίως όσα έχουν μάθει να μελετούν αυτόνομα, καταφέρουν να ολοκληρώσουν τις εργασίες τους κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στο ολοήμερο, αξιοποιώντας την παρουσία και τη βοήθεια των εκπαιδευτικών ,όποτε τη χρειάζονται. Ωστόσο, το ολοήμερο σχολείο δεν φιλοξενεί μόνο το δικό ΄μας παιδία (άρα η προσοχή και η βοήθεια των δασκάλων πρέπει να μοιραστεί εξίσου σε όλα τα παιδιά που συμμετέχουν ) ούτε λειτουργεί ως ενισχυτική διδασκαλία (παρά την καλή πρόθεση των εκπαιδευτικών). Έτσι το παιδί που δυσκολεύεται στη μάθηση και θέλει ατομική υποστήριξη,, το παιδί που δυσκολεύεται να συγκεντρωθεί και εκείνο που πάντα μελετά με τη βοήθεια των γονιών του είναι παιδιά που δύσκολα θα καταφέρουν να ολοκληρώσουν τις εργασίες τους στο ολοήμερο σχολείο και άρα θα πρέπει να μελετήσουν επιπλέον στο σπίτι.

Πηγή: ΕΥ ΛΕΓΕΙΝ ,Λάρισα, από άρθρο στην «Ελευθερία» Λάρισας στις 4-10-2009

Is Sweden's Classroom-Free School the Future of Learning?

 

The traditional setup of school classrooms—straight rows of desks with accompanying chairs—doesn't do much to foster creativity or collaboration. Many experts have proposed redesigning classroom furniture, but a Swedish school system wants to take things a step further. Vittra, which operates 30 schools in Sweden, is seeking to ensure learning takes place everywhere on campus by eliminating classrooms altogether.
The newest Vittra school, Telefonplan, opened its doors last August. Designed by architecture firm Rosan Bosch, the Stockholm-area campus seems more like a creative space you'd find at Google or Pixar than a school at all. Students can work independently on their laptops while lounging on one of the "sitting islands" in the photo above. If they need to collaborate with their peers on a project, they can take advantage of spaces like "the village"—a tiny house for group work—or the more open "organic conversation furniture" pictured below.

Jannie Jeppesen, the principal of Vittra Telefonplan writes on the school's website that the design is intended to stimulate "children's curiosity and creativity" and offer them opportunities for both collaborative and independent time. Vittra doesn't award traditional grades, either—students are taught in groups according to level—so maximizing diverse teaching and learning situations is a priority.
The open nature of the campus and the unusual furniture arrangements reflect the school's philosophy that "children play and learn on the basis of their needs, curiosity, and inclination." That's true for kids all over the world, so let's hope educators in other countries begin to pay attention.



Photos courtesy of Kim Wendt and Rosan Bosch

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΜΕΛΕΤΗΣ

 

Συχνά τα παιδιά, ειδικά αυτά που έχουν μαθησιακές δυσκολίες, απελπίζονται με το καθημερινό διάβασμα, αγχώνονται, διαμαρτύρονται, προσπαθούν με κάθε ευφάνταστο τρόπο να το αποφύγουν, να το αναβάλλουν, διαμαρτύρονται ότι είναι πολλά κ.λ.π!

Το βασικό συστατικό για μια ήρεμη μελέτη στο σπίτι είναι η οργάνωση σε τρία  στοιχεία: χώρου, χρόνου και ύλης.

Οργάνωση χώρου

Ο χώρος που διαβάζει το παιδί πρέπει να είναι τακτοποιημένος, με αρκετό φυσικό φως ή με ξεκούραστο για τα μάτια τεχνητό φως, χωρίς πολλά πράγματα τριγύρω για να μην αποσπάται η προσοχή του, με βολική καρέκλα για γραφή και ανάγνωση (στο σωστό ύψος δηλαδή) και γενικότερα ένα ευχάριστο περιβάλλον.

 Οργάνωση χρόνου

 Πρέπει να οριστεί κάποιο συγκεκριμένο χρονικό πλαίσιο μέσα στην ημέρα που θα γίνεται η μελέτη.

Αυτό το πρόγραμμα πρέπει να τηρείται πιστά, εκτός από κάποιες εξαιρέσεις αν για κάποιο εξωτερικό παράγοντα το ωράριο χρειάζεται να αλλάξει. Η καλύτερη ώρα για διάβασμα είναι λίγο μετά το φαγητό. Δηλαδή, το παιδί γυρίζει από το σχολείο, τρώει μεσημεριανό και μετά από 15 λεπτά ξεκινά την μελέτη του για την επόμενη μέρα. Μετά την ολοκλήρωση των εργασιών που έχει για το σπίτι, ο χρόνος αφιερώνεται σε παιχνίδια, τηλεόραση ή βόλτα. Καλό είναι τα παιδιά να μην βλέπουν τηλεόραση πριν διαβάσουν γιατί όπως έχουν δείξει πολλές έρευνες η τηλεόραση επηρεάζει αρνητικά τη συγκέντρωση. Βάλτε ένα καθημερινό πρόγραμμα, συμφωνήστε με το παιδί και δώστε του να καταλάβει πόσο σημαντικό και θετικό είναι να το ακολουθείτε. Είναι ο μόνος τρόπος να έχει το παιδί ελεύθερο χρόνο το απόγευμα! Επίσης όσο πιο νωρίς γίνει η μελέτη τόσο λιγότερη θα είναι η κούραση της ημέρας που θα έχει συσσωρευτεί. Μην ξεχνάμε ότι τα παιδιά κουράζονται στο σχολείο! Μπορείτε να αναρτήσετε το πρόγραμμα σε κάποιο εμφανές σημείο του σπιτιού που να λειτουργεί ως υπενθύμιση.

Οργάνωση ύλης/εργασιών

Στην αρχή της καθημερινής μελέτης πρέπει να οργανώνεται η ύλη. Δηλαδή, το παιδί να βλέπει το πρόγραμμα της επόμενης μέρας και να βρίσκει τις εργασίες που πρέπει να κάνει. Όλα τα απαραίτητα βιβλία και τετράδια να βγαίνουν στην επιφάνεια. Πάρτε ένα χαρτί και γράψτε όλες τις ασκήσεις που έχει να κάνει για το σχολείο. Κάθε φορά που το παιδί ολοκληρώνει μια άσκηση ή ένα μάθημα ας διαγράφει τη συγκεκριμένη δραστηριότητα. Έτσι θα ξέρει σε ποιο σημείο βρίσκεται και θα χαίρεται που θα βλέπει την πρόοδο τη δουλειάς του. Αυτό το σύστημα βοηθά πολύ τα παιδιά με διάσπαση προσοχής που κατά τη διάρκεια του διαβάσματος "χάνονται" και ξεχνούν τι έχουν ακόμα να μελετήσουν. 

Το άρθρο αναδημοσιεύεται από http://paidagwgos.blogspot.gr/2012/10/blog-post_3.html

5 τρόποι για να πεις αντίο!

Το παρακάτω άρθρο το βρήκαμε από το Toybox. Οι συμβουλές είναι πολύ ενδιαφέρουσες.



Καμία μαμά ή μπαμπάς δεν θέλει να ακούσει τη δραματική κραυγή: «Μην με αφήσεις!" Γι 'αυτό και γονείς ρωτήθηκαν για το πώς μπορεί να χειριστεί κανείς αυτά τα δύσκολα πρωινά. Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε μερικές από τις ιδέες τους:

Ένα φιλί για να κρατήσει: "Μπορείτε να χρησιμοποιησετε τη χαριτωμένη τεχνική του φιλιού. Γεμίζω με ένα φιλί την παλάμη της κόρης μου, και την παρηγορεί γιατί ξέρει ότι είναι ένα μέρος με το μπαμπά ή τη μαμά που είναι μαζί της κατά τη διάρκεια της ημέρας. "Λενα"
 
Μυστική Εικόνα: "Και τα δύο παιδιά μου έπρεπε να έχουν ένα πλαστικό κουτί με κραγιόνια γι'αυτό κόλλησα στο κάτω μέρος του κουτιού μία εικόνα της οικογένειά μας που δείχνει 'Σ'αγαπώ '. Τώρα μας έχουν πάντα μαζί τους και μπορούν να δούνε τη φωτογραφία μας όποτε χρειάζονται λίγη υποστήριξη. "Κρυσταλλένια"
 
Το παιχνίδι του αντίο: "Κάθε πρωί πριν το σχολείο, έχω βγάλει δέκα κάρτες που δείχνουν μια εικόνα των χειλιών (που δείχνει ένα φιλί) και μια μητέρα αγκαλιάζει ένα παιδί. Δίπλα σε κάθε εικόνα υπάρχει ένας αριθμός, ο οποίος λέει η κόρη μου πόσα φιλιά και αγκαλιές θα πάρει από την μαμά. Κάθε πρωί ανακατεύω τις κάρτες και τη βάζω να επιλέξει. Φιλιόμαστε και αγγαλιαζόμαστε και μετά πηγαίνει στο σχολείο πολύ πιο ευτυχισμένη. "Γεωργία"
 
Το άλμπουμ: "Αγοράσαμε ένα μικρό πλαστικό φωτογραφικό άλμπουμ και το γέμισαμε με εικόνες της οικογένειάς μας. Όταν αφήνω το γιο μας στο σχολείο, αν αρχίσει να κλαίει, ο δάσκαλός του λέει, «Έλα να μου δείξει τις φωτογραφίες σας.« Μας λέει αντίο και πάει με το άλμπουμ του στον δάσκαλό του. Του αρέσει να λέει τα ονόματα των προσώπων στο άλμπουμ στο δάσκαλο και τους φίλους του. "Αντώνης"
 
Αλλάξτε το Θέμα: «Αυτό που λειτουργεί καλύτερα με τα παιδιά μου είναι να τους αποσπάσω την προσοχή. Στο δρόμο για το σχολείο, ο γιος μου ήταν πολύ αναστατωμένος και όλο μιλούσε για το ότι δεν ήθελε να πάει στο σχολείο. Ο γιος μου τρελλαίνετα για λεωφορεία και για να του αποσπάσω την προσοχή, αρχίσαμε να ψάχνουμε λεωφορεία και να μετράμε πόσα είδαμε. Αγαπά πολύ αυτό το παιχνίδι κι όταν τα μετρήσει όλα μου λέει πως θέλει να μεγαλώσει και να οδηγήσει ένα τέτοιο. "Τίνα".

Συχνές ερωτήσεις γονέων και μαθητών σχετικά με την Αγγλική γλώσσα

Της Χριστίνας Μαρκουλάκη*


Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε την απάντηση σε μια πολύ συχνή ερώτηση διαφόρων γονέων σχετικά με την Αγγλική Γλώσσα και το παιδί τους. Θα υπάρξουν απαντήσεις και σε πολλά άλλα ερωτήματα που βασανίζουν όχι μόνο γονείς, αλλά και μαθητές.


Αν εσείς έχετε κάποια συγκεκριμένη ερώτηση για τη σχέση του παιδιού σας με τα Αγγλικά ή ακόμη και για το πώς εσείς οι ίδιοι βιώνετε τη διαδικασία αυτή, μπορείτε να μου τη στείλετε σε email (xmarkoulaki@ hotmail.com) ή να τη καταθέσετε στην ιστοσελίδα markakischool.blogs pot.com. Η απάντηση θα είναι άμεση.


ΕΡΩΤΗΣΗ ΑΠΟ ΓΟΝΕΙΣ:


Πώς μπορώ να βοηθάω το παιδί μου στο σπίτι στο διάβασμα των Αγγλικών;


Είναι κατανοητό ότι η βοήθεια στο διάβασμα του παιδιού στο σπίτι δεν είναι εύκολη υπόθεση. Χρειάζεται συγκεκριμένο σύστημα, το οποίο θα είναι ανάλογο με αυτό που ακολουθείται στο φροντιστήριο, έτσι ώστε το παιδί να συνηθίζει σε μια αποτελεσματική μέθοδο μελέτης και εξέτασης. Βέβαια, η βοήθεια που θα προσφέρεται στον μαθητή θα είναι ανάλογη του επιπέδου του στην Αγγλική Γλώσσα.


• Στο Aʼ Junior ειδικότερα, οι λέξεις αρχικά εξετάζονται στην ορθογραφία ως εξής: Οι μαθητές ακούν την λέξη στα Αγγλικά και τη γράφουν στο τετράδιό τους. Στην εξέταση αποφεύγεται, δηλαδή, στην αρχή η χρήση της αντίστοιχης ελληνικής λέξης για διευκόλυνση των μαθητών τόσο μικρής ηλικίας. Αρχικά, λοιπόν, αυτή είναι μια καλή μέθοδος για να ακολουθείται και στο σπίτι. Σταδιακά, η εξέταση των λέξεων στη τάξη, όπως και στο σπίτι, μπορεί να γίνεται με τη χρήση εικόνων και, τέλος, με χρήση της Ελληνικής Γλώσσας. Οι γονείς, βέβαια, δεν είναι ανάγκη να προμηθευτούν κάρτες με εικόνες για την εξέταση των λέξεων, αφού αρκεί να δείχνουν τις άφθονες εικόνες του βιβλίου για να παρέχει το παιδί την Αγγλική αντίστοιχη λέξη.


• Επομένως, στις Junior τάξεις, η εξέταση λεξιλογίου στο σπίτι μπορεί να γίνεται με πιο δημιουργικούς τρόπους, που ενθαρρύνουν την κατανόηση και όχι τη ʽξύλινηʼ αποστήθιση. Η παντομίμα και οι εικόνες, όπως και τα τραγούδια, οι ιστορίες και οι ηλεκτρονικές ασκήσεις που παρέχονται στους μαθητές μαζί με τα βιβλία τους αποτελούν αποτελεσματικούς τρόπους εκμάθησης λεξιλογίου όχι μόνο στη τάξη, αλλά και στο σπίτι. Τα ίδια ισχύουν και για την εκμάθηση της γραμματικής, αν και σε αυτό το στάδιο δε δίνεται τόσο έμφαση στο γραμματικό και συντακτικό ρόλο των λέξεων όσο στον εμπλουτισμό του λεξιλογίου και της έκφρασης των μαθητών.


• Φτάνοντας πλέον στις Senior τάξεις (Aʼ Τάξη και άνω), ο μαθητής θα αρχίσει να διαβάζει συστηματικότερα τη γραμματική, ενώ οι νέες λέξεις που θα αυξάνονται θα χρειάζονται οργανωμένο τρόπο μελέτης. Ένας μαθητής μπορεί να εφαρμόσει ορισμένα βήματα στο προσωπικό του διάβασμα και ο γονέας μπορεί να υιοθετήσει κάποιες από αυτές τις μεθόδους για τον έλεγχο του διαβάσματος αυτού. Το σύστημα που μπορεί να ακολουθηθεί τόσο για τη γραμματική όσο και για το λεξιλόγιο θα αποτελέσει θέμα επόμενων άρθρων σύντομα.


• Σημαντικό είναι, επίσης, να ωθεί ο γονέας τον μαθητή να διαβάζει (σιωπηρά και δυνατά) κάθε νέο κείμενο που συζητήθηκε στο μάθημα και να εξασκείται στη μετάφραση του κειμένου στην Ελληνική Γλώσσα. Η ιδιωτικότητα και ησυχία στο προσωπικό περιβάλλον κάθε μαθητή προσφέρει πολλές ευκαιρίες για εξάσκηση στην ανάγνωση και τη προφορά.


• Σε γενικές γραμμές, οι γονείς είναι σημαντικότατες μορφές στη ζωή ενός παιδιού, άρα η νουθεσία και η παρακολούθηση του διαβάσματος στο σπίτι αναμφίβολα θα είναι πολύτιμα στηρίγματα για κάθε μαθητή. Όμως, οι γονείς θα πρέπει να προσέξουν ώστε να μη πέσουν στη ʽπαγίδαʼ της υπερβολικής καθοδήγησης του μαθητή καθώς διαβάζουν μαζί, η οποία πιθανόν να έχει ως αποτέλεσμα την αφαίρεση της κριτικής σκέψης του μαθητή, τη μείωση της γλωσσικής του έκφρασης ή ακόμα και την απροθυμία του τελευταίου για επίμονη προσωπική μελέτη. Η γονεïκή βοήθεια θα πρέπει να είναι τόση ώστε να μην ʽελέγχειʼ τη σκέψη και τη προσωπική έκφραση του μαθητή, αλλά, αντίθετα, να την ενθαρρύνει και να την καλλιεργεί. Οι εργασίες, λοιπόν, ας γίνονται μέσα από συνεργασία και συζήτηση του θέματος, χωρίς η εργασία να γράφεται μόνο από τον γονέα ή να εκφράζει μόνο τις απόψεις του τελευταίου.


• Για τη μεγιστοποίηση της προθυμίας και του διαβάσματος του μαθητή, ιδανική θα ήταν μια συζήτηση με τους γονείς του σχετικά με τους λόγους που μαθαίνει Αγγλικά. Άλλωστε, όλοι έχουμε ανάγκη να γνωρίζουμε τον λόγο που κάνουμε ο,τιδήποτε, διαφορετικά νιώθουμε πιεσμένοι να κάνουμε κάτι που δεν επιλέξαμε οι ίδιοι. Το θέμα αυτό έχει ήδη αναλυθεί σε άρθρο του φύλλου της Πέμπτης 11 Οκτωβρίου.


• Όταν πια έρχεται το στάδιο των υψηλών διπλωμάτων (επίπεδα Β2 και C2), με τη προϋπόθεση ότι έχουν ακολουθηθεί τα περισσότερα από τα παραπάνω, οι ωριμότεροι πλέον μαθητές έχουν ήδη μυηθεί σε ένα αποτελεσματικό σύστημα διαβάσματος, πράγμα το οποίο τους δίνει τη δυνατότητα να μελετούν μόνοι τους, χωρίς ιδιαίτερο εξωτερικό έλεγχο. Άλλωστε, ακόμα και στη μελέτη εκφράζεται η αυτονόμηση που συντελείται κατά τη διάρκεια της εφηβείας.


• Αν, όμως, ένα ποσοστό ελέγχου από την οικογένεια εξακολουθεί να είναι απαραίτητο, τότε αυτό μπορεί να συμβαίνει πάλι με τρόπους που ενθαρρύνουν τη σκέψη, χωρίς να κουράζουν ή να πιέζουν το ψυχισμό του μαθητή. Ένας τέτοιος τρόπος θα ήταν η συζήτηση του θέματος μιας έκθεσης (στα Ελληνικά ή και στα Αγγλικά αν έχει αυτή τη δυνατότητα ο γονέας) πριν γραφεί η έκθεση αυτή ή η συνεργατική ανάγνωση και μετάφραση κειμένων από ξενόγλωσσες εφημερίδες και περιοδικά με παράλληλη χρήση λεξικού, κτλ.


Βέβαια, είναι γνωστό ότι όλοι οι γονείς είναι εξαιρετικά πολυάσχολοι στις μέρες μας και ο ελεύθερος χρόνος τους είναι λιγοστός. Επίσης, εύλογο είναι ορισμένοι να μη γνωρίζουν άριστα Αγγλικά. Επομένως, όλες οι παραπάνω προτάσεις μπορούν να προσαρμοστούν ποσοτικά ανάλογα με το χρόνο που μπορεί να διαθέσει ο κάθε γονέας, αλλά ας μη μειωθεί ποιοτικά η προσφερόμενη από αυτούς βοήθεια. Ακόμα και στη περίπτωση ελλειπής γνώσης της Αγγλικής, κάποιες μέθοδοι, όπως η χρήση εικόνων, οι συζητήσεις (ακόμα και στα Ελληνικά), τα ηλεκτρονικά παιχνίδια ή η απλή συντροφιά και διακριτική επιτήρηση κατά το διάβασμα συμπληρώνουν τη δουλειά που γίνεται στο σχολείο και συντελούν στη δημιουργία θετικών προϋποθέσεων για αυξημένες επιδόσεις μέσα στη τάξη.


* Η Χριστίνα Μαρκουλάκη είναι καθηγήτρια αγγλικών
To παραπάνω άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ.
http://www.patris.gr/articles/120084/

Η ξένη γλώσσα σε πρώιμη παιδική ηλικία

Το ερώτημα με τη μεγαλύτερη συχνότητα είναι«Ποια είναι η πιο κατάλληλη ηλικία για να αρχίσει να μαθαίνει το παιδί ξένες γλώσσες;» Πρόκειται για ένα ενδιαφέρον ερώτημα για το οποίο σήμερα πλέον μπορεί να δοθεί έγκυρη απάντηση, αφού τα πορίσματα σημαντικού αριθμού ερευνών που έχουν διεξαχθεί εντός και εκτός Ευρώπης υπογραμμίζουν ότι τα παιδιά που μαθαίνουν μια δεύτερη γλώσσα πολύ νωρίς έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να γίνουν πολύγλωσσα αργότερα, ενώ παρουσιάζουν δείγματα μεγαλύτερης γνωσιακής και κοινωνικής ανάπτυξης έναντι των παιδιών που δεν γνωρίζουν άλλη γλώσσα εκτός από τη μητρική τους.



Για παράδειγμα, σύμφωνα με τα πορίσματα έρευνας του Εργαστηρίου Γλωσσικής Εκμάθησης του Πανεπιστημίου Cornell στις ΗΠΑ, «τα παιδιά τα οποία μαθαίνουν μία επιπλέον γλώσσα μπορούν να συγκεντρώνονται καλύτερα, σε σύγκριση με τα μονόγλωσσα παιδιά, ακόμη και όταν υπάρχουν αντιπερισπασμοί γύρω τους». Η διαπίστωση αυτή έχει μεγάλη σημασία αφού η δυνατότητα συγκέντρωσης «σχετίζεται άμεσα με τις επιλεκτικές και ενσυνείδητες γνωσιακές διαδικασίες που απαιτεί η μάθηση». Αυτό και άλλα στοιχεία της έρευνας οδηγούν τους επιστήμονες του Cornell να υποστηρίζουν πως «τα γνωσιακά πλεονεκτήματα που απορρέουν από την πρώιμη εκμάθηση και δεύτερης γλώσσας [...] συνεισφέρουν στη μεταγενέστερη επιτυχία των νέων στο σχολικό και το ακαδημαϊκό περιβάλλον.»

Υπάρχουν φυσικά και πολλές άλλες μελέτες που καταδεικνύουν πως τα παιδιά που μιλούνδύο ή και τρεις γλώσσες φαίνεται να παρουσιάζουν μεγαλύτερα επίπεδα αυτοεκτίμησης,σεβασμού για τους άλλους και έχουν υψηλότερο βαθμό διαπολιτισμικής επίγνωσης. Αυτά ταπορίσματα οδηγούν και την Καίτη Ζουγανέλη, Ελληνίδα εκπαιδευτικό αγγλικής με Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Ειδίκευσης στον ειδικό χώρο της ξενόγλωσσης εκπαίδευσης σε πολύ νεαρή ηλικία, να υποστηρίζει «όσο νωρίτερα αρχίζει το παιδί να μαθαίνει μια δεύτερηγλώσσα τόσο καλύτερα». Το μεταπτυχιακό πρόγραμμα που παρακολούθησε η κα Ζουγανέλη είναι ένα από τα πολλά αντίστοιχα μεταπτυχιακά προγράμματα που προσφέρονται σε πανεπιστήμια του Ηνωμένου Βασιλείου και αλλού, όπου γίνεται εντατική έρευνα για τιςμεθόδους και τεχνικές με τις οποίες παιδιά μπορούν να μάθουν με τον καλύτερο δυνατόντρόπο. Ως προς τις διεπιστημονικές έρευνες που γίνονται σε ΑΕΙ και ερευνητικά ιδρύματα εντός και εκτός Ευρώπης, συγκλίνουν στο ότι οι μαθητές μικρής ηλικίας μαθαίνουν καλύτερα μια ξένη γλώσσα επειδή, μεταξύ άλλων, ο εγκέφαλος, πριν την εφηβεία, έχει την ικανότητα να αξιοποιεί το μηχανισμό ενίσχυσης της μάθησης της μητρικής γλώσσας διευκολύνονταςτην ανάπτυξη γλωσσικών δεξιοτήτων και την αφύπνιση της επίγνωσης της λειτουργίας της γλώσσας για νοηματοδότηση.

Το ζήτημα, αν πρέπει ή όχι το παιδί να αρχίζει να μαθαίνει μια δεύτερη γλώσσα στην πρώιμηπαιδική ηλικία, είναι ιδιαίτερα επίκαιρο στη χώρα μας επειδή το Υπουργείο Παιδείας ανακοίνωσε ότι εισάγεται από τη φετινή σχολική χρονιά η διδασκαλία της αγγλικής στηνπρώτη και δευτέρα δημοτικού. Η απόφαση του Υπουργείου δεν ήταν αυθαίρετη. Καταρχάς, η επιλογή της Αγγλικής βασίστηκε στην κοινή πεποίθηση ότι η αγγλική πρόκειται για την κατεξοχήν διεθνή γλώσσα, ενώ η επιλογή να ξεκινά η εκμάθηση της ξένης γλώσσας τόσο νωρίς στη σχολική εκπαίδευση στηρίχτηκε σε γνωμοδότηση από ειδικούς επιστήμονες οι οποίοι, βάσει της σύγχρονης βιβλιογραφίας (Bondlin & Candelier 1998, Cameron 2001,2003, Driscoll & Frost 1999, Nikolov & Curtain 2000, 2007, Pinter 2010, Rixon 2000, Sharpe2001), υποστηρίζουν πως τα πλεονεκτήματα που προκύπτουν από την πρώιμη εκμάθηση δεύτερης γλώσσας είναι πολλά. Μεταξύ αυτών:

•Ευνοείται ιδιαίτερα η ανάπτυξη της ικανότητας κατανόησης και κυρίως παραγωγήςπροφορικού λόγου, επειδή τα παιδιά έχουν μια τάση να «παίζουν» με τη γλώσσα και τουςήχους της, η οποία τάση περιορίζεται με την πάροδο του χρόνου. Και αυτό επειδή καθώςαναπτύσσονται οι νοητικές διεργασίες και μεταβάλλεται ο ψυχοσυναισθηματικός κόσμοςτων παιδιών, οι μεγαλύτεροι μαθητές διστάζουν ή ντρέπονται να υιοθετήσουνχαρακτηριστικά στοιχεία του προφορικού λόγου μιας ξένης γλώσσας.
•Σε μικρές ηλικίες τα παιδιά έχουν περισσότερα κίνητρα για μάθηση αφού τους είναιαπολύτως φυσικό να ανταποκρίνονται με ενθουσιασμό στις νέες εμπειρίες και σετεχνικές επανάληψης, μίμησης, κλπ. που εξυπηρετούν την εκμάθηση.
•Οι δραστηριότητες που αξιοποιούν φανταστικές ιστορίες, παραμύθια, τραγούδια,παιχνίδια, κτλ. παροτρύνουν τα παιδιά να αντιληφθούν τη γλώσσα ως «όλον», ένασύνολο από λέξεις και φράσεις που παράγουν νόημα, και διευκολύνουν την προσέγγισηδιαθεματικών εννοιών τις οποίες αργότερα, στις μεγαλύτερες τάξεις του δημοτικού, ταπαιδιά πρέπει να αναλύσουν και να επεξεργασθούν. Καθώς το παιδί ανακαλύπτει έναν άλλον γλωσσικό κώδικα, πέραν της μητρικής τουγλώσσας, αποκτά μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και αναπτύσσει θετική στάση απέναντι σε άλλες γλώσσες και πολιτισμούς.
•Η εκμάθηση της άλλης γλώσσας βοηθά το παιδί να συνειδητοποιήσει πώς λειτουργεί ημητρική του γλώσσα επειδή μοιραία τη συγκρίνει με την ξένη.
•Η μεταφορά στρατηγικών από τη μητρική στην ξένη γλώσσα ενισχύει τις νοητικές διεργασίες και προωθεί τη γλωσσική ανάπτυξη γενικότερα.
•Η εκμάθηση μιας γλώσσας, πέραν της μητρικής, είναι πηγή πνευματικής απόλαυσης και συμβάλλει στην διεύρυνση του γνωστικού ορίζοντα του παιδιού. Τα γλωσσομαθή άτομα αντιλαμβάνονται καλύτερα όχι μόνο τον ξένο αλλά και το δικό τους πολιτισμό, γιατί μπαίνουν σε διαδικασίες σύγκρισης και ανάλυσης των φαινομένων και των συμπεριφορών.

Οι πιο πάνω θέσεις αναφέρονται και σε μια μεγάλη μελέτη που έγινε με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Edelenbos, Johnstone & Kubanek 2006), η οποία περιλαμβάνει σημαντικές ερευνητικές εργασίες που καταδεικνύουν ότι εκμάθηση μιας δεύτερης ή τρίτηςγλώσσας σε πολύ νεαρή ηλικία οδηγεί σε θετικά αποτελέσματα.

Τα πορίσματα των ερευνών όμως δεν είναι γνωστά στο ευρύ κοινό, με αποτέλεσμα να υπάρχει σχετική δυσπιστία από ορισμένους γονείς για το αν πρέπει ή δεν πρέπει να αρχίσουν να μαθαίνουν μια ξένη γλώσσα στο σχολείο από τόσο νωρίς, ενώ ανησυχία εκφράζεται και από ένα ποσοστό δασκάλων.
---------------------------------------------------------------------------
Αυτό το άρθρο το βρίσκετε στο http://www.sigma.edu.gr/?p=849